Spóźnione życzenia

 

Ja wiem, że Święta już były! Mimo wszystko przyjmijcie najlepsze życzenia: niech Jezus, który przyszedł na świat i stał się podobny do nas, pozwoli nam odkryć w sobie to podobieństwo!

A żebyście wiedzieli, dlaczego spóźniłem się z życzeniami, rzućcie sobie okiem na relację z tygodniowego pobytu w Rosji (wróciłem wczoraj). Mieliśmy tam internet w ograniczonym zakresie i ledwie udawało mi się jako tako regularnie umieszczać notatki z podróży i zdjęcia.

Przy okazji przyjmijcie jeszcze życzenia na nadchodzący rok 2014. Niech to będzie rok odkrywania lepszych stron życia. :-)))

I już...

Uroczysta liturgia w Bazylice Prymasowskiej w Gnieźnie, a potem pogrzeb na cmentarzu św. Piotra, a po drodze spotkania z ludźmi, których nie widziało się czasem i dwadzieścia lat. Po wszystkim spotkanie przy stole w seminarium, gdzie Tadziu pełnił funkcję ojca duchownego. Było to "przypadkiem" to samo seminarium, które razem ukończyliśmy w 1992 roku.
Homilia na mszy pogrzebowej, wygłoszona przez rektora seminarium, ks. Wojciecha Rzeszowskiego (naszego kolegę z roku), bardzo delikatnie i elegancko odkrywała przed nami głębszy, tajemniczy wymiar tego, co się stało. Samego Tadeusza kaznodzieja przypomniał bez niepotrzebnego patosu, ale bardzo ciepło i realistycznie. Kto znał, wiedział, o czym mowa, a kto nie znał, zaczynał żałować, że nie było okazji poznać.
Miłą niespodzianką był, odczytany przez Prymasa Polski (skądinąd przewodniczącego liturgii) list bp. Wojciecha Polaka, Sekretarza Generalnego Episkopatu Polski, w którym wyrażał on swoją jedność z nami, uczestnikami liturgii. Wspominał w nim zarówno czas pracy Tadeusza w seminarium, jak i nasze wspólne studia. To był bardzo miły gest.
Pogoda nas nie rozpieszczała: wiało, a po południu spadł nawet deszcz.
A! Wiedzieliście, że Tadeusz napisał książkę? Tytuł "Z ciemności do światła". To rodzaj rozważań rekolekcyjnych. Wszyscy, którzy brali udział w spotkaniu po pogrzebie, otrzymali ją w prezencie.
I chyba to tyle. Może ktoś z uczestniczących w tych wydarzeniach miałby jeszcze coś do dodania? Napiszcie w komentarzach.

Pogrzeb Tadzia

Uroczystości rozpoczynają się w czwartek, 29 marca, o godz. 12:00, w Katedrze Gnieźnieńskiej. Przedtem różaniec tamże.
Po Mszy - przejazd na cmentarz św. Piotra.
Wiem, że z Bydgoszczy, z parafii Chrystusa Króla na Błoniu, szykuje się jakiś większy wyjazd, więc, jeśli macie tam jakieś kontakty, a jesteście z Bydgoszczy, może znajdziecie miejsce w jakimś środku lokomocji.
Do zobaczenia!

Tadziu Kwitowski poszedł na spotkanie z Panem

Jeszcze to do mnie nie dociera... Zginął wczoraj, w wypadku na motolotni.
Kto nas dłużej zna, wie, że razem zakładaliśmy wspólnotę ewangelizacyjną w Bydgoszczy. Przyjaźniliśmy się jeszcze od czasów seminaryjnych.
Polecam go Waszej modlitwie.

Życzenia i donosy

Ponieważ w Wigilię nawet zwierzęta przemawiają ludzkim głosem, to ja postanowiłem się odezwać również. Należy Wam się informacja o tym, że od 26 października przebywam w Makaronowie (dla niewtejemniczonych - we Włoszech). Cel - wspomóc dwie nasze wspólnoty:: w Recanati i w San Cataldo na Sycylii.
Przy okazji pobytu w Recanati zwiedziłem sobie Apulię: byłem w Taranto, Foggi i w San Giovanni Rotondo. Zwiedziłem też Ascoli Piceno, ale to już bliżej Recanati.
Nie muszę Wam mówić, że mamy tu cieplej niż nad Wisłą, choć dzisiaj rano w Recanati było 0 stopni. Na Sycylii za to można było zapomnieć, jaki to mamy miesiąc. W połowie grudnia można było na boso łazić po plaży albo, jeśli wola, wcinać pomarańcze prosto z drzewa.
Przede mną święta we Włoszech, ale już wkrótce wracam do domu. Aby obejrzeć filmik z życzeniami, należy kliknąć w odpowiednim miejscu!

Pieśń odkupienia

Kiedy umiera wierzący człowiek, to jego śmierć jest ostatecznym wyznaniem wiary: idę do Ciebie... Tak długo czekałem.
I wtedy przychodzą inni wierzący, a nawet niewierzący przychodzą, bo nawet po śmierci zmarły emanuje życiem. To wszystko przychodzi mi do głowy na kanwie relacji z pogrzebu Stopy, którą właśnie przeczytałem w "Rzepie".
Rzućcie okiem, jak macie chwilę.
A jeszcze mi przychodzi do głowy, że skoro już ktoś ma wiarę, to ma sens mieć ją do końca i we wszystkim. Jeśli nie w innym celu, to przynajmniej po to, żeby ktoś, komu jej brakuje mógł się o nią oprzeć i - kto wie - może odnaleźć Drogę.

Chrystus zmartwychwstał!

Pozdrawiam Was świątecznie i życzę wszystkim, aby widok pustego grobu Jezusa budził w Was wiarę, że cokolwiek wydaje się martwe w Waszym życiu, w jednej chwili może zostać wskrzeszone przez Jezusa, który zmartwychwstał jako pierwszy, po to , żeby i nam udzielić życia w obfitości.
Ps.: Miałem jakieś problemy techniczne z wysyłką maili, ale jeśli nawet nie otrzymaliście życzeń pocztą elektroniczną, to przynajmniej na tej stronie no i oczywiście w moich myślach i modlitwach pamięć o Was ciągle trwa. :-)

Gwiazdkowo

Hmmm... Się skasował wpis, co tu go byłem umieściłem. Opowiedziałem w nim o licznych moich jesiennych zajęciach: o misjach w Miłoradzu, o kursach w Warszawie i Bydgoszczy i o wspólnotowych wyjazdach do Białegostoku. No, szkoda. :-) Nie zachowałem na dysku, a jakoś nie mam tyle samozaparcia, żeby go jeszcze raz tworzyć.
Pozdrawiam wszystkich świątecznie!

Lepiej nie mówić

Słuchajcie, nie ma co chyba wygłaszać kolejnych zbyt płytko brzmiących słów w związku z tym wszystkim, co się wczoraj wydarzyło. Odzywam się, bo trafiłem w necie na tekst, który niestety oddaje dość wiernie moje odczucia towarzyszące słuchaniu różnych ludzi Kościoła, wypowiadających się w telewizorze.
Rzućcie może okiem.
No więc nie pojmuję, dlaczego pasterze i przewodnicy (zwróćcie uwagę na wymowę tych słów) sprawiają wrażenie, jakby prowadzili ludzi w kosmos, gdzie niczego w zasadzie się nie odczuwa i nic nie przyciąga nas ku sobie. Taka zupełna deprywacja emocjonalna. Niech mi ktoś powie, ile są warte choćby najmądrzejsze mądrości, skoro nie można doszukać się w nich jakiegokolwiek ludzkiego zabarwienia? A może to po prostu strach i zasłona dymna, żeby nie pokazać, że chociaż się jest przewodnikiem i pasterzem, to się nie ma zielonego pojęcia dokąd to stado prowadzić i skąd wziąć dla niego paszę?
Może to i niestosowne, bo dzisiejszy dramat obfituje w tematy do refleksji i nie ma potrzeby dorzucać drew do płonącego stosu. No, ale moje schorzenie zawodowe nie pozwala mi tego nie zauważać.
chcesz być duszpasterzem - porzuć wszelkie ludzkie odruchy. Tak to wygląda. Czemu? - Nie wiem. mam jednak nadzieję, że ci, których dziś słyszałem, chociaż prywatnie i bez kamer potrafili się przejąć i nie udawać, że duchowo są ponad to.

Chrystus zmartwychwstał!

Tak sobie siedzę przy biurku i myślę o Was wszystkich,
szanowni, kochani, drodzy...
Pewnie, że to niechlubny zwyczaj, pisać do wszystkich na raz, zwłaszcza na stronie www. Z drugiej strony każdemu z Was chcę życzyć tego samego: żebyście obfitowali w nadzieję i żebyście byli wolni od lęku. Tych dwóch rzeczy najbardziej do szczęścia potrzeba. A jeśli macie inne postulaty, napiszcie w komentarzach. :)
Aha, te rzeczy, których Wam życzę można znaleźć przy pustym grobie Zmartwychwstałego. Polecam!

P.S.: Wpis o niedzieli w Chicago jeszcze przed nami. Nie zapomniałęm.